Komentarze po papieskiej pielgrzymce do Armenii

poniedziałek, 27 czerwca 2016 Komentarze po papieskiej pielgrzymce do Armenii

Papieską pielgrzymkę do Armenii dla Radia Watykańskiego komentują ks. Andrzej Majewski, Dyrektor Programowy Radia Watykańskiego i red. Andrzej Grajewski z Gościa Niedzielnego.

 

Dyrektor Programowy Radia Watykańskiego wskazał na wyjątkowe elementy Boskiej Liturgii sprawowanej w Eczmiadzynie, które potwierdzają bardzo dobre relacje Kościołów katolickiego i ormiańskiego.

„To z całą pewnością najważniejsze wydarzenie dla Ormian. Tutaj przynajmniej tak się je odbiera. Liturgia eucharystyczna była wyjątkowa dlatego, że zasadniczo Ormianie Kościoła Apostolskiego nie celebrują jej na zewnątrz, na powietrzu, a jeżeli się to zdarza, to tylko kilka razy w ciągu roku. Tym razem była to jakby Msza polowa, która zgromadziła parę tysięcy osób. To wszystko odbyło się pod palącym, gorącym niebem Eczmiadzynu, gdyż taka pogoda tutaj obecnie panuje, jak w środku lata. Mogliśmy śledzić cały przebieg liturgii przy pomocy książeczek, które nam rozdano. Stąd przez te dwie godziny aktywnie byliśmy razem z naszym braćmi Ormianami. Wyjątkowe momenty tej liturgii miały miejsce wtedy, kiedy wymieniono dwukrotnie imię Papieża. To przecież również w czasie liturgii ormiańskiej się nie zdarza. Na zakończenie uścisk Papieża i Karekina II. Szczególnie ostatnie zdanie wypowiedziane przez Ojca Świętego w jego przemówieniu wywarło ogromne wrażenie i wielki aplauz, mianowicie kiedy Franciszek poprosił zwierzchnika Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego o błogosławieństwo dla siebie i dla całego Kościoła katolickiego. W tym momencie wszyscy ormiańscy biskupi wstali ze swoich miejsc i rozległ się naprawdę bardzo gorący aplauz jako konkluzja tych słów Papieża. Nie jesteśmy jeszcze w pełni razem, ale to wydarzenie jakoś nas tym bardziej ze sobą zbliżyło” – powiedział ks. Majewski.

Specjalny korespondent Radia Watykańskie red. Andrzej Grajewski z Gościa Niedzielnego zwraca z kolei uwagę na przemówienie Papieża podczas modlitwy ekumenicznej w Erywaniu:

„Papież Franciszek i patriarcha Karekin II wypowiedzieli w Erywaniu podczas ekumenicznej modlitwy o pokój wiele ważnych, mądrych i potrzebnych słów. Jednak największe wrażenie na mnie zrobiła reakcja ludzi, zgromadzonych tłumnie na Placu Republiki. Spontanicznie gorącymi oklaskami przyjęli papieskie wezwanie, aby doszło do pojednania między narodem ormiańskim i tureckim, a również nastał pokój w Górskim Karabachu.

Reakcja była natychmiastowa, gdyż na telebimach ukazywało się tłumaczenie w języku ormiańskim w trakcie papieskiego przemówienia. Jednak ta reakcja nie była wcale taka oczywista, jeśli weźmie się pod uwagę stan nastrojów. Od kilku dni, rozmawiając z miejscowymi ludźmi, wśród których byli także weterani wojny o Karabach, stale słyszałem, że z Azerami i Turkami można rozmawiać jedynie z pozycji siły.

Kwestia wsparcia dla suwerenności Karabachu jest postrzegana przez wszystkich Ormian jako racja stanu. Zresztą krajem od wielu lat rządzą ludzie wywodzący się stamtąd, tzw. klan karabaski, którzy ze zwycięstwa nad Azerami w latach 90. uczynili jeden z ważnych elementów legitymizujących ich władzę. Politycy ormiańscy, którzy próbowali z Azerami rozmawiać, zostali odsunięci od władzy, a pertraktacje pokojowe przyjmowane były jako wyraz słabości, a nie próba poszukiwania mądrych rozwiązań.

Papież zaproponował Ormianom inną logikę, w centrum której postawił nie siłę, ale miłosierdzie oraz zaufanie do drugiego. Ludzie to zaakceptowali, a nie była to jakaś specjalnie dobrana publiczność, ale zwykli mieszkańcy miasta. Przyszli na spotkanie z Papieżem, jak mi się wydawało,  trochę jak na weekendowy piknik. Okazało się jednak, że słuchali Franciszka bardzo uważnie i z wielkim wyczuciem potrafili oklaskami udzielić Papieżowi poparcia. To był ważny moment tej pielgrzymki, świadczący o zaufaniu, jakie Franciszkowi udało się zdobyć w Armenii. Być może będzie to miało dalsze konsekwencje. Gwałtowne walki, do których nieoczekiwanie doszło w Karabachu w kwietniu b.r., uświadomiły wszystkim, jak kruchy jest rozejm i jak łatwo może się zamienić w konflikt zbrojny, do którego zresztą obie strony stale się przygotowują.

Warto także odnotować reakcję Ormian, kiedy po raz pierwszy w czasie tej wizyty Ojciec Święty odniósł się do innych bolączek, hamujących rozwój i stanowiących problem Armenii. Po papieskich słowach o potrzebie troski o najbardziej potrzebujących oraz bezwzględnej walki z korupcją, „która musi zostać wykorzeniona”, oklaski rozległy się z niemniejszą siłą, jak po tym, kiedy Franciszek wzywał do pokojowego rozwiązywania problemu karabaskiego.

Faktem jest, że wielu Ormian nie ma zaufania do swojej klasy politycznej, oskarżając ją o korupcję oraz zaniedbanie dobra wspólnego. Opozycja jest słaba i rozbita, dlatego obywatele „głosują nogami”, wyjeżdżając masowo z kraju w poszukiwaniu lepszego życia, a przede wszystkim pracy. Prowincja wyludnia się i skalę tego problemu zobaczyłem wracając z Giumri do Erywania. Jechaliśmy nie główną trasą, ale malowniczo położoną drogą podgórską. Mijaliśmy osady praktycznie wyludnione; zostali w nich starcy i dzieci, gdyż  dorośli pojechali szukać pracy sezonowej, głównie do Rosji. Wrócą dopiero jesienią. Mam nadzieję, że słowa Papieża, a także oklaski, jakimi przyjęli je mieszkańcy Erywania, usłyszała także klasa polityczna Armenii, reprezentowana na Placu Republiki przez swych najważniejszych przedstawicieli”.

Autor: mh, lg, A. Grajewski / rv
Źródło: Radio Watykańskie

KOMENTARZE

Brak komentarzy

zostaw komentarz